Aan het bietensap

Een tijdje geleden vertelde iemand me dat het sap van rode bieten een positieve invloed zou hebben op de uithouding. Ik ben dol op rode bietjes maar rode bietensap kende ik niet. Op internet vond ik dat het momenteel een hype is onder duursporters in België. Volgens een aantal wetenschappers kan het uithoudingsvermogen onder invloed van bietensap met zo'n 15% stijgen. Zelfs als dit percentage voor de helft overdreven is zou mijn uithouding op een simpele manier een stuk moeten kunnen verbeteren. Ik heb er even over nagedacht, want ik ben niet zo van de rare sapjes maar uiteindelijk heb ik toch een fles gekocht... en die is intussen voor een heel stuk leeg. Smerig spul is het wel . Na een glas bietensap (in 2 grote slokken) giet ik er gauw een glas water achteraan anders blijf je het proeven.

Mijn abonnement bij de sportschool loopt ook weer bijna af. Daarna ga ik ook doordeweeks weer buiten lopen, maar vandaag ben ik nog eens lekker te keer gegaan op de loopband. De 10x 800 meter stond op mijn planning. Op de Yasso-manier, in mijn geval 800 meter in 3' 40" en dan ook 3'40" rust of wandelen. Er komt dus een redelijke administratie bij, maar die had ik vooraf al op een papiertje gezet. Met een PR van bijna 4 uur op de marathon leek die 3' 40" me al vrij hoog ingezet, maar aan het eind van de rit had ik nog veel energie over. Ik heb er dus nog twee 800 meters aangeplakt, bij de laatste ook nog een klein beetje versneld. Het was dat de sportschool ging sluiten, anders was ik nog even doorgegaan. Zou het bietensap al zo snel zijn werk doen? Het vertrouwen heeft er in elk geval een flinke boost mee gekregen. Nog enkele lange duurlopen de komende weken. Als die goed gaan ga ik eens hardop over een dik PR nadenken...

De goeie kant op

Mijn eerst blog-berichtje dit jaar. Tot nu toe is het er nog niet van gekomen, want veel positiefs viel er niet te melden. Begin dit jaar had ik al eens een lange trage duurloop van 27 km gedaan en op zich ging dat best goed. Daarna heb ik helaas 13 dagen niet getraind. Ik had in januari nogal veel werk op bouwland dat er door veel regen en smeltende sneeuw beroerd bijlag. Daardoor waren de benen 's avonds te leeg om nog te gaan trainen. De Eugene Vink Memorial in Westdorpe ging dus ook niet echt zoals ik gehoopt had. Vorig jaar januari liep ik 1 uur en 12 minuten, in april 1 uur, 4 minuten en 40 seconden. Deze lijn wilde ik graag doortrekken richting de 1 uur. Ondanks mijn slechte voorbereiding en nog niet volledig uitgeruste benen ging ik keihard van start. Het eerste half uur is in training of wedstrijd nooit mijn beste stuk, maar nu ging het als een speer. Gevolg was dat na een half uur de koek ook al een end op was. Uiteindelijk ben ik gefinished in 1 uur en 8 minuten, bijna 4 minuten trager dan vorig jaar in april. Aan de andere kant betekent het ook dat ik op weg naar de marathon van Zeeuws Vlaanderen er beter voor sta dan vorig jaar rond deze tijd.

Deze week heb ik het gevoel gekregen dat ik flink wat progressie aan het maken ben. Maandag had ik weinig tijd dus ik besloot een korte snelle training te doen. Het "rond het kanaal"-rondje (volgens mij een bekend begrip in Westdorpe). Direct na het werk, redelijk wat wind, maar ik vond het weer tijd worden voor een persoonlijk record. Eerste stuk op de Graafjansdijk wind tegen, maar dat was tussen de huizen en zoals ik het inschatte had ik voor de rest alles schuin mee. Eerste tegenvaller: wegwerkzaamheden aan het klein kanaaltje, daardoor moest ik mijn bocht ruimer nemen, deels over rijplaten. Daarna gelukkig wind in de rug dus daar kon ik lekker doorlopen. Mijn hartslagmeter had ik voor de gelegenheid maar eens thuis gelaten, want ik weet toch wel dat die richting 180 gaat. Afslaan naar de Kapittelstraat waar ik dacht de wind nog steeds schuin in de rug te houden, maar dat viel tegen: ik had hem schuin tegen. Toch maar door blijven duwen en thuisgekomen zag ik dat ik toch een PR had neergezet. Net geen 14 km/u zag ik maar ik vond het toch een mooie opsteker.

Vandaag een lange duurloop, ik zou wel zien voor hoe lang. Ik wilde liefst meer dan 25 km lopen, maar ik wist niet of dat er in zou zitten want ik stond op met een beetje rugpijn. Gelukkig had ik daar bij het lopen geen last meer van dus ik ben dik twee en half uur doorgegaan. Bij thuiskomst even nagemeten op Google Earth en ik zag dat ik 28,5 km had gelopen in precies 11 km/u. Dat viel ook goed mee, want ik had verwacht dat ik een stuk trager had gelopen. Als ik dat nog een uurtje langer kan volhouden (moet lukken in april!) dan snoep ik misschien wel 10 minuten van mijn marathontijd af. Laat de lente dus maar komen !!!

Breaking news... Vera heeft ook hardloopschoenen gekocht en is nu zo'n twee weken bezig met een beginnersschema van internet. Morgen moet ze weer... en ze heeft er zin in !!! Zou het hardloopvirus haar ook kunnen besmetten?

Winter

Winter, je ontkomt er helaas niet aan. Rond Westdorpe zijn er prachtige polders om in te lopen, maar ze worden niet gestrooid, er ligt vaak veel modder van het landbouwverkeer en ze zijn 's avonds niet verlicht. Aangezien ik doordeweeks meestal op de avonduren ben aangewezen om te lopen heb ik me op 1 december weer gemeld in de sportschool. Ik ben nu weer al enkele weken bezig op de loopband, en het gaat me redelijk af. Alleen mijn grootste probleem manifesteert zich bij trainingen op de loopband nog veel sterker dan buiten: ik kan me zo enorm slecht beheersen. Buiten lukt het me al vrij redelijk om traag te lopen, ik kan het zelfs opbrengen om dat enkele uren na elkaar te doen. Maar binnen... het is verschrikkelijk: na drie kwartier moet het tempo iets omhoog en na een uur moet er nog een tandje bij. Als het eind van de training in zicht komt nog wat versnellen, en nog een beetje, heuveltje erbij, nog een beetje sneller tot ik uiteindelijk niet meer sneller durf (ik ben bang dat ik anders val, want dan word ik tegen de ruit gelanceerd). Tijdens het uitlopen constateer ik wederom dat voor een duurtraining mijn hartslag wel erg hoog is opgelopen en dat mijn shirt ook wel erg bezweet is.
Voor de aanwezige fitnessers moet het wel een vreemde gewaarwording zijn, zo'n Ollander die zich op de band helemaal "het schompes" loopt. De Fitnesser wandelt zelf namelijk enkel op zijn dooie akkertje van toestel naar toestel. Hij drinkt een slokje, kijkt eens in de spiegel, maakt een praatje met een andere fitness-klant (bij voorkeur iemand met minder spiermassa) óf (als de andere fitness-klant van het vrouwelijk geslacht is) neemt een nonchalante pose aan (even stiekem in de spiegel kijken!) waarbij de spieren toch goed worden tentoongesteld en maakt een iets langer praatje. Er wordt uiteraard ook nog even aan de gewichten gesleurd waarna het ritueel (wandeling, spiegel, slokje, praatje) zich herhaalt.

Bovenstaande observaties worden natuurlijk aan het begin van de looptraining gedaan, want aan het eind van de training ziet Ollander voornamelijk zwarte sneeuw en het snot voor ogen. Jammer, want zo kan je jezelf niet in de spiegel zien !?!

O ja, de marathon van Spijkenisse. Die heb ik dus maar aan me voorbij laten gaan, want de voorbereiding was te slecht. Buikgriep, zeven weken aan het snotteren, daarna weer een week niet gelopen... het zou niet goed gekomen zijn. In plaats daarvan nog eens lekker anderhalf uur in de Wachtebeekse bossen gerend. Heerlijk.

Ziek, zwak en...

Zat ! Het was een week van niks. Zondagmorgen had ik nog heerlijk gelopen met Aschwin in de Wachtebeekse bossen, maar zondagnacht was ik er aan koud: buikgriep... Max en Kim gingen me al voor dus een complete verrassing was het niet. Na anderhalve dag ging het al veel beter, woensdag weer aan het werk gegaan, maar je merkt toch dat je flink verzwakt bent. Het lopen dus nog maar een paar dagen uitgesteld, want niet lopen is slecht voor het humeur, maar slecht lopen in aanloop naar een halve (Nisse, 28 november) en hele marathon (Spijkenisse 12 december) is nog veel erger. Zaterdag dan maar...

Zaterdagmorgen ben ik vroeg opgestaan want ik wilde de draad oppakken met een lekkere duurloop van ongeveer twee uur. Ik keek naar buiten: regen, en wat me eigenlijk nooit overkomt, gebeurde nu wel: mijn zin was totaal over. Ik ben terug in mijn bed gekropen en heb in plaats van de duurloop nog twee uur geslapen. Maar goed, rusten is ook een vorm van trainen, bovendien zou die avond ook wel eens laat kunnen worden: het was immers Westdorps dweilbandfestival! Saxofoon spelen dus (mijn eerste liefde) en de rest van de avond feesten!

Eigenlijk net goed en wel hersteld van mijn griep heb ik geweldig genoten van de vele leuke dweilbands op ons festival en natuurlijk, daar hoort een biertje bij. Het is niet bij één biertje gebleven en het uiteindelijke resultaat was dat ik me zondag eigenlijk weer net zo slecht voelde als de maandag ervoor. Deze keer wel met een duidelijke oorzaak: drank!

Maandag, helemaal hersteld, uitgeslapen en het begin van een nieuwe week. Ook een goed moment voor een nieuwe start, dacht ik. Ik was vrij vroeg thuis van het werk dus ik kon lekker gaan lopen. Optimistisch vertrok ik in korte broek en T-shirt om op de kanaaldijk te gaan lopen. 800 meters, een beetje à la Yasso was de opzet. Met de auto reed ik richting kanaal, want dat bespaart tijd. Op de kanaaldijk heb ik een tijd geleden streepjes op de weg gezet, precies om de 200 meter, dus die 800 meters waren exact uit te meten.

Dat viel even tegen zeg! Het was koud, het waaide vrij hard en het regende bijna constant. En daar stond ik in korte broek en shirtje. De enige manier om een beetje warm te worden is flink door te lopen. Ik begon met 800 meter in 3'48", nam telkens iets minder dan de voorgeschreven rust en liep nog eens en nog eens en nog eens 800 meter. De eerste drie keer vrij constant van tempo, maar daarna elke 800 meter een tikje sneller. Uiteindelijk liep ik 8x 800 meter, waarvan de laatste in 3'22". Twee minder dan gepland, maar het was intussen bijna donker, ik was doorweekt en steenkapot... en hartstikke gelukkig. Heerlijk afgezien.

Nieuwe trainingen

Voor mijn eerste marathons heb ik alle trainingen vastgelegd in Excel-abellen. Afstand, tijd, gemiddelde snelheid werden alle keren vastgelegd. Voor een aantal lange duurlopen hield ik ook de gemiddelde hartslag bij. Dat wordt me nu toch allemaal een beetje te gortig. Ik ga de trainingen een beetje proberen te veranderen. Voorlopig nog even geen interval en snelheidstrainingen. In het weekend altijd een duurloop in laag tempo. Mijn eerste heb ik al achter de rug: precies een uur gelopen in de bossen van Wachtebeke. De bedoeling is dat daar per week een kwartiertje bijkomt. Verder doordeweeks nog één keer lopen en voor de rest thuis oefeningen om de rompspieren en de benen te versterken. Het lage tempo van de duurlopen zal in het begin wel tegenvallen maar ik ga er van uit dat het zich uitbetaald. Het doel is in eerste instantie om de marathon comfortabel uit te lopen. Later wil ik de afstanden vergroten. Eerst richting 50 of 60 km en ik hoop ooit een 100 km te kunnen lopen.

Toen ik op 1 juni 2009 voor het eerst sinds de middelbare school twee minuten aan één stuk ging hardlopen heb ik behoorlijk afgezien: een knalrood hoofd, helemaal buiten adem en zeiknat van het zweet. Toch wist ik toen al dat mijn doel een marathon zou zijn, al durfde ik het misschien nog niet hardop te zeggen. En nog voordat ik mijn eerste marathon had beëindigd wist ik al dat 42 km niet het einddoel kon zijn. Ik ben altijd liefhebber geweest van extremen in de duursport: marathonschaatswedstrijden over 200 km, zwemmers die het Kanaal oversteken, zware bergetappes in de Tour de France over hoge cols, de Marathon des Sables, de Iron Man. Voor menig sportliefhebber te lang en dus saai, maar mijn hart gaat er sneller van kloppen.

Na de marathon blijven er dus in elk geval nog genoeg doelen over om voor te trainen. Mijn grenzen qua snelheid zullen de komende paar jaar wel duidelijk worden, maar maximale afstand of tijdsduur kan volgens mij nog wel tien jaar groeien. De grootste uitdaging voor mij is misschien wel mezelf beheersen om hierbij niet te hard van stapel te lopen. In mijn hoofd ren ik misschien wel al de 100 km van Winschoten, feit blijft dat ik nog geen anderhalf jaar loop en met moeite twee keer de marathon heb uitgelopen. Ik hoop dat dit jaar daar nog een marathon bij komt: Spijkenisse 12 december misschien. Parcours ziet er in elk geval vlak uit en grotendeels asfalt. Als de trainingen een beetje lekker gaan moet dit hem wel worden, denk ik.

Marathon Gent

Gisteren heb ik mijn 2e marathon gelopen. Ik was vooraf zenuwachtiger dan de eerste keer. Misschien omdat mijn voorbereiding voor mijn gevoel is minder was. Misschien ook omdat ik enkele weken geleden al een voorproefje kreeg op het afzien dat me te wachten stond. Op mijn laatste lange duurloop van 30 km kreeg ik het na 25 km heel zwaar. Het was die dag heel warm en ik had eigenlijk net iets te weinig drank meegenomen. De laatste kilometers dus flink afgezien.

Vandaar het voornemen om voorzichtig te beginnen. Mezelf in bedwang houden dus, iets waar ik van nature niet zo goed in ben. Meestal ben ik van de tactiek om er hard in te vliegen en mijn dwarsheid gebruiken om dit zo lang mogelijk vol te houden... zie 17 april... Maar deze keer wilde ik vooral zo vlak mogelijk lopen en zo comfortabel als mogelijk finishen. En graag binnen de 4 uur. Dat laatste zat er niet in, merkte ik al snel. Mijn doorkomst halverwege was rond de 1 uur 56' , ongeveer zoals gepland, maar dat betekende wel dat ik de tweede helft niet al te veel zou mogen verzwakken. Het parcours was echter heel zwaar. Een flink deel was onverhard met veel grote plassen die niet allemaal te ontwijken waren. Dan was er nog een stukje met roosters waar je weinig grip op had, wat hellinkjes en vier keer een viaduct op en af. Op ongeveer 34 km wist ik zeker dat 4 uur niet haalbaar was en ben ik even een minuutje gaan wandelen. De laatste 8 kilometer was nog flink afzien, maar in een marathon is finishen voor mij ook al een doel. Uiteindelijk ben ik gefinished in 4 uur 10' 58". Niet sneller dan vorige keer, maar gezien de omstandigheden ben ik dik tevreden.

En intussen ben ik aan het bedenken op welke marathon ik me nu ga richten...

Voorzichtig aan

De vakantie zit er bijna op. Nog een weekje en dan weer aan het werk. Gelukkig heb ik in de vakantie een aantal keer lekker kunnen trainen. In Lommel, waar we een weekje op vakantie waren heb ik twee keer een flinke duurloop gedaan op, voor een deel op zandgrond in het bos. Ontspannen gelopen, ook al was een deel ervan in de regen. Mijn humeur was door de leuke vakantie in Lommel toch al flink vooruit gegaan, maar door het lopen kreeg het nog een extra boost. Na een paar dagen thuis te zijn was het dan ook weer tijd om er nog eens ouderwets hard in te vliegen om te zien hoe ver ik stond. Ik besloot een aanval op mijn PR over 4,8 km te wagen (het rondje langs het kanaal). Ik vertrok (natuurlijk) weer een beetje te hard en ik lag dus op koers om mijn snelste tijd flink te verbeteren. Op het laatst had ik het wel zwaar, want mijn hartslag was al een hele tijd boven de 170 geweest. Maar uiteindelijk liep ik toch net binnen de 21 minuten, een flinke verbetering.

De dagen erna heb ik gemerkt dat ik toch nog even voorzichtig moet doen voor mijn knieën. De duurloop van boven de 20 km zit er aan te komen, maar komende week hou ik het aantal trainingen toch maar op twee. Nog zeven weken voor de marathon van Gent. Het wordt krap, maar ik hoop weer net op tijd ervoor klaar te zijn.