De laatste loodjes

De langste duurloop is achter de rug (34,4 km), gelukkig ging dat heel goed. De duurlopen boven de 30 km moeten altijd goed gaan, want deze zijn heel belangrijk voor mijn zelfvertrouwen. Deze week heb ik ook weer eens wat op snelheid getraind. Niet echt mijn favoriete onderdeel, want je weet vooraf dat het niet lekker gaat voelen. Het kan een goede training zijn, of een slechte, dat maakt niet uit: je gaat pijn lijden. Ik besliste om te proberen een aantal stukken van 400 m. af te werken in ongeveer anderhalve minuut (dat is dus aan 16 km/u) met tussendoor één minuut pauze om te recupereren. Een stuk of tien moest wel lukken, dacht ik, maar na tien maal 400 m. voelde ik dat er nog wel wat meer in zat. Uiteindelijk werd het 16 maal 400. Met pijn uiteraard en spaghetti die spontaan weer omhoog kwam. Niet echt lekker, maar het resultaat gaf me wel een goed gevoel.

Ondertussen probeer ik nog steeds wat gewicht te verliezen om op de wedstrijddag nog wat tijd te winnen. Komkommer, tomaat, zalm, kwark, veel fruit en ei zijn al weken vaste waarden in mijn dieet. Vooral de komkommer begint me nu toch wel de keel uit te hangen. Verder zoveel mogelijk water, geen alcohol en geen friet op pizza. En bijna dagelijks rode bietensap. Niet echt lekker, maar het went wel, en de wetenschap beweert dat het echt helpt om het duurvermogen te versterken. Ook aan het uitproberen: een hoger pasritme. Ik probeer naar 180 passen per minuut te gaan, maar dat valt niet mee. Het achterliggende gedacht is dat het grondcontact korter wordt en daardoor ook kans op blessures. Ik vind het heel moeilijk, vooral om het ook in trage duurlopen toepassen. Aan de andere kant heb ik er geen slecht gevoel bij. Om op 180 passen per minuut uit te komen zal niet meevallen, maar mijn pasritme zal vast wel iets verhogen. En dat is natuurlijk al winst!

Vandaag stond er nog een lange duurloop van 25 km op het programma. Ik vertrok vanmorgen, in gezelschap van coach Max op de fiets in een iets te vlot tempo, tenminste vlotter dan de geplande 10 km/u. Ik weet niet hoe het komt, maar als er iemand meefietst loop ik altijd iets harder dan gepland. Zo kwam ik na een eerste rondje al op een gemiddelde snelheid van 11,5 km/u. Max stapte af toen ik ons huis passeerde en ik vertrok voor de resterende kilometers. Ik had bedacht dat ik het laatste stuk van 15 km wel in marathon-tempo wilde afleggen. Mijn marathon-tempo had ik ongeveer ingeschat op 12 km/u, want dat zou een tijd van rond de 3u 30' op moeten leveren. Ik loop niet met I-phone, GPS of andere hi-tech zooi (tegenwoordig zelfs weer zonder hartslagmeter) dus ik weet eigenlijk nooit hoe ver ik al gelopen heb en hoe snel. Het doel was om zeker niet onder de 12 km/u te lopen dus ik zette er een flinke vaart in. Bij nameten op Google Earth bleek ik in totaal 27,8 km te hebben afgelegd, in een gemiddelde van 12,34 km/u. Dat betekende dat ik de laatste 16,7 km zelfs met 13 km/u had gelopen. Ver boven mijn tempo, maar met het gevoel dat er op een wedstrijddag zeker nog meer in moet zitten. Die grens van 3u 30' komt langzaam in zicht!

Halve Marathon Philippine

In voorbereiding op de marathon op 12 mei wilde ik graag een kortere wedstrijd lopen, liefst een halve marathon. Ik hou er bij dit soort wedstrijden niet van om veel langer in de auto te zitten dan de wedstrijd duurt, dus het liefst wilde ik een wedstrijd die niet te ver weg was. Mijn oog viel op de halve marathon van Philippine op 14 april, dus 4 weken voor de marathon. Een wedstrijd die voor de eerste keer werd georganiseerd, dus ik wist niet wat ik daar kon verwachten, maar het was wel lekker dichtbij. Ideaal dus.

Op internet had ik het vooraf al eens bekeken en dat zag er mooi uit, maar ook vrij zwaar met veel bochten en voor meer dan de helft over onverharde paden. Ik had nog maar één keer eerder een halve marathon gelopen, eind vorig jaar in Nisse. Ook met veel onverharde stukken en op de wedstrijddag met een vrij harde wind. Ik liep daar een vrij groot stuk alleen, en eindigde in 1 uur 40' en nog iets, dus door deze keer iets verstandiger te lopen moest een tijd onder de 1 uur 40' zeker mogelijk zijn. 1 uur 38' zou al een behoorlijke verbetering zijn, maar enkele weken vooraf had ik al besloten dat ik voor een tijd in de 1 uur 35' zou gaan.  Ambitieus, ja, overmoedig ook, maar niet onmogelijk.

In mijn hoofd had ik de doorkomsttijden die ik op 5, 10 en 20 km moest hebben. Daarbij had ik bedacht dat ik rustig zou vertrekken, een goed groepje zou zoeken en in het tweede deel zou proberen versnellen. En uiteraard liep het toch helemaal anders.

Om 14 uur zou de start zijn en Philippine is tien kilometer vanaf mijn voordeur, dus om 13.15 u vertrekken zou vroeg genoeg zijn, zelfs als de brug tegen zat. Om iets voor half twee was ik al vlak bij Philippine toen me te binnen schoot dat ik geen portemonnee had meegenomen, gauw omgekeerd, door de polder terug geracet, thuis portemonnee gepakt en weer terug de auto in. Ik was al twee keer de brug over gegaan en dat kan niet goed blijven gaan natuurlijk: ik stond voor gesloten slagbomen. Geen tijd om te wachten ging ik over Zelzate, en scheurde via de Katte de polder in richting Philippine. Ik zat intussen al redelijk opgefokt achter het stuur, mijn rijstijl was ook niet meer erg beschaafd en om 13.54 u parkeerde ik mijn auto ( niet al te netjes) vlak bij de ingang van de voetbalvelden van Philippine, waar de start was. Gauw inschrijven, startnummer opspelden, nog een laatste sanitaire stop en zo had ik nog wel 30 seconden om even te rekken.

Mijn hartslagmeter had ik gelukkig thuisgelaten, want door de adrenaline van een soort van rally-race tegen de klok was mijn hartslag bij vertrek al veel te hoog. Zo kon het ook niet anders dan dat ik veel te hard van start ging. Ik kwam in een groepje van vijf man te zitten en ik kon echt maar net volgen, dus kopwerk doen was niet aan de orde. Op ongeveer 3 km liepen we een afslag die niet zo duidelijk was aangegeven voorbij, gelukkig had de laatste man in ons groepje het gezien. Snel omgedraaid en verder richting eerste drankpost. Bij een volgende wegwijzer ook enige verwarring, want het pijltje wees in de richting waar we vandaan kwamen. Gelukkig bleven we op het goede pad. Ik keek goed rond me om te zien of er een 5 km-punt stond aangegeven, maar helaas, niks te zien. Dan maar bij het 10 km-punt, helaas ook daar heb ik niks gezien. Intussen liepen we nog met drie, want twee man nam een afslag omdat ze de kwart marathon liepen (10,6 km). Ik dus over met twee Belgen (dacht ik aan het shirt te zien) die ontzettend ontspannen liepen terwijl ik na zo'n drie kwartier al niet meer wist waar ik het vandaan moest halen. Een flink eind voor de tweede passage bij de drankpost  (dat zou rond de 12 km zijn, wist ik nog) moest ik dit tweetal dan ook laten gaan. Ik liep dus weer vrij vroeg alleen. De stukken met de wind in de rug vond ik het enorm warm, terwijl het tegenwind vrij fris was. Twee keer liepen we over een strook die enkele jaren geleden nog akker was, maar waar nu een nieuw stuk natuur was gemaakt. Prachtige omgeving, maar ik kwam vooral voor een PR, dus van de omgeving wilde ik me niet te veel aantrekken. Wat de afgelegde afstand was kon ik onderweg maar moeilijk bepalen, ik was flink aan het afzien, maar of ik nu echt zo hard ging kon ik niet  inschatten. Pas op 18 km zag ik voor het eerst een bordje staan. Dat viel nog tegen ook, want ik dacht dat we al rond de 19 km zaten. Op dat moment zat ik al helemaal stuk, ik vermoed dat dat ook duidelijk te zien en te horen was, want ik kreeg de indruk dat de mensen langs de kant mij iets harder aanmoedigden dan de lopers net voor of achter me. Het was vast geen geweldig gezicht, mijn bovenbenen waren verzuurd, mijn longen brandden en mijn hoofd leek op knallen te staan, maar aangekomen op het voetbalveld perste ik er toch  nog een laatste sprint uit terwijl de klok langzaam richting 1 uur 36' liep. Ik dacht dat ik net op 1 uur 36' zat, maar achteraf zag ik dat mijn officiele tijd 1 uur 35' 59" was. Mijn PR met bijna vier en halve minuut verbeterd. Ik was er heel diep voor gegaan maar ik was zeer tevreden met mijn eindtijd.

En toch, slechts enkele uren later was ik al aan het bedenken waar er nog winst te halen is in een volgende halve marathon en dat is misschien nog wel heel wat:

• goed opgewarmd en ontspannen aan de start komen.
• niet verkeerd lopen!
• een wedstrijd kiezen met vlak terrein, bij voorkeur over asfalt.
• en graag met de kilometers aangegeven...
• met iets minder wind...
• en met meer ervaring en beter getraind.
• en misschien nog wel een kilo lichter.

Vooruit kijkend naar de marathon ging ik op internet zoeken wat voor tijd ik mag verwachten bij een hele marathon. Op http://www.runinfo.nl/ , één van mijn favoriete hardloop-sites vond ik bij 1 uur 36' op de halve marathon een tijd van 3 uur 28' op een hele marathon. Ik denk dat het parcours op 12 mei een beetje vergelijkbaar is, en met genoeg kilometers in de benen moet ik dan misschien toch maar eens richting drie en half uur gaan denken. Hier kan ik gelukkig nog vier weken het hoofd over breken....

Wintertijd

Zojuist zag ik dat mijn blogje een beetje in het slop aan het geraken is. Geen berichten meer sinds oktober 2011. Echte goeie voornemens had ik nog niet dus bij deze neem ik me voor om dit jaar toch zo'n tien berichtjes de webwereld in te slingeren.

De winter is tot nu toe erg zacht, maar toch sta ik sinds begin december weer regelmatig op de loopband. Eigenlijk doe ik het nog steeds niet graag, maar 's avonds in het donker lopen vind ik nog vervelender.  Om het op de loopband spannend te houden doe ik geregeld wat intervallen en heuvelloop-trainingen. Dat is af en toe redelijk pittig, maar ik heb het idee dat het me toch al wat opgeleverd heeft. Afgelopen weekend liep ik namelijk een dik PR.

Zaterdag was de jaarlijkse Eugene Vink-loop in Westdorpe. Start en finish hooguit 50 meter van mijn voordeur, dus daar kon ik ook deze keer niet wegblijven. Ik startte op de 14,3 km. Het was de 4e keer dat ik op dit parcours deze afstand liep en mijn PR dateerde alweer van 2010, dus wat mij betreft de hoogste tijd om er nog ees een enorme lap op te geven. Ik had thuis even gekeken wat mijn snelheid moest zijn voor een PR en wat mijn doorkomsttijden zouden moeten zijn op een aantal punten. Zoals ik wel vaker doe ging ik veel te snel van start. Nog voor het eind van de Kapittelstraat (1,5 km) zat mijn hartslag al op 170. De wind zat op dit eerste stuk schuin tegen, maar omdat alle (263) lopers gelijk vertrokken kon ik af en toe nog een beetje schuilen achter een brede rug. We bogen af naar rechts, lekker meewind en ik versnelde nog iets. Rond de 3,5 km ging mijn hartslag richting 180. Veel te hoog, want ik ging er op dat moment van uit dat ik mijn gemiddelde hartslag toch onder de 172 moest houden om niet compleet in te storten. Met een flinke inspanning bereikte ik een klein groepje waar ik even een beetje kon uitrusten. Intussen gingen we weer tegenwind de Axelsestraat in. Ik zat nog niet helemaal kapot en daarom vond ik het mijn plicht om toch ook wat kopwerk te doen. Binnen de kortste keren liep ik voor het groepje uit, met nog maar één loper vlak achter me. Een klein stukje meewind gebruikte ik om even te drinken en een beetje te herstellen, want ik wist dat het ergste nog moest komen. We draaiden 180 graden en liepen de kanaaldijk op. Een bekend stukje terrein voor me want hier doe ik wel eens intervaltraining. Zodoende wist ik dat we 3500 meter vol tegen de wind in moesten. Een vrouw waar ik ongeveer een kilometer mee had gelopen kon me niet meer volgen en zo liep ik weer alleen tegen de wind in. Op minder dan 100 meter voor me liep nog iemand waar ik wel naar toe wilde, maar het duurde twee kilometer voor ik er bij was. Voor de laatste vijf meter had ik het gevoel dat ik er naar toe moest sprinten. Even uitrusten en verder. Bij Passluis kwam ik een loopster tegen die me vroeg hoe ver het nog was. "1600 meter!", riep ik over mijn schouder en ongemerkt motiveerde ik mezelf nog meer dan haar. Ik versnelde nog wat en ging de laatse kilometer in. Uit de achterhoede kwamen twee lopers mij voorbij. Ik moest even passen, kwam weer bij en bleef er vlak achter lopen. Met nog minder dan 300 meter te gaan zette ik een flinke eindsprint in en ging hen heel gemakkelijk voorbij. Met de finish in zicht maakte ik een enorme blunder: ik dacht dat ik er was, stopte mijn stopwatch op 1 uur 3 minuten en 35 seconden (een verbetering van mijn PR met meer dan één minuut) en wilde richting thuis wandelen (ik was wat haastig want ik had repetitie van Tandsjen Bei). Ik werd geroepen door de organisatie dat ik de finish had gemist: blijkbaar moest ik links van het parcours nog een hekje door. De twee lopers die ik achter me had gelaten kwamen intussen binnen en ik klokte af op 1 uur, 3 minuten en 59 seconden. Toch nog een verbetering met 43 seconden!

Gauw gedoucht en dik content naar de repetitie!

Marathon Oostende

Gisteren weer meegedaan aan een marathon. Mijn vierde al weer, deze keer in Oostende. Ik had bewust voor deze marathon gekozen, omdat het relatief dicht bij is (uurtje rijden) en het parcours er gunstig uit zag. Ideaal zelfs om een flink stuk van PR af te halen.

De voorbereiding was niet ideaal, met vier weken vooraf nog een korte vakantie in Spanje die samen te vatten is als "drank, muziek, weinig slaap en nog meer drank". Die hakte er dus toch wel in, terug in Nederland moest ik drie dagen bijkomen... Daarna vol goede moed weer begonnen met toch wel wat afwijkingen van het geplande schema. Vier trainingen in de week blijft moeilijk, zeker als er af en toe ook nog een massage tussen zit. Enkele weken vooraf een stadsloop meegepikt. 7,8 km met heel veel bochten en af en toe geen gemakkelijk wegdek. Niet echt mijn ding, maar wel leuk om eens te doen. Maar wel een afstand waar je je flink op kapot kan lopen. Met een iets te vroeg ingezette eindsprint gebeurde dat dus ook. Ook twee weken vooraf een vrij lange duurloop (24 km) in een tempo flink boven mijn marathontempo. Alweer afzien, maar voor mijn gevoel heeft het wel zin gehad.

Ook op de voeding heb ik goed gelet. Ik wilde van 79 naar 77 kg wat toch al zo'n 5 minuten tijdwinst zou moeten opleveren. Ruim anderhalve week vooraf dus al begonnen met een koolhydraatarm dieet: komkommers, fruit, vis, ei en veel groente. Donderdag voor de wedstrijd nog een stuk gelopen van ongeveer 6 km. En dat ging slecht! Ik kwam haast niet vooruit. Ook wel logisch, want mijn koolhydratenvoorraad was intussen geslonken richting het nulpunt. Daarna massage. "Kneed er maar een modelletje 3 uur 45' in", zei ik overmoedig tegen Ambrose.

Thuisgekomen overgeschakeld op het leuke deel van de voorbereiding: zoveel mogelijk koolhydraten naar binnen stouwen. En veel water drinken. Pasta, rijst, brood en stroopwafels. Da's wel vol te houden. En maar hopen dat de gewonnen kilo's er niet gelijk terug aan zitten.

Dat viel gelukkig goed mee. Op de ochtend van de marathon woog ik precies 77 kg. Het weer was iets minder: de hele ochtend regen. Ik was bang dat ik daar voor de start last van zou kunnen hebben. Als je een kwartier voor de start in de regen staat kan je weer helemaal afkoelen en stijve spieren krijgen. En daar was de tweede meevaller: precies naast het startvak was een soort van overdekte galerij zodat ik nog vrij droog aan de start kon verschijnen. Het startschot klonk en ik zat al direct een heel eind achter de pacer die op 3 uur 45' liep. Langzaam er naar toe gelopen en na enkele kilometers zat ik er bij. Rond de 5 km pikte Marco aan, die me weer op de fiets begeleidde. Na een stukje door de stad met een paar bochtjes, een viaduct en wat kleine oneffenheden kwamen we op een jaagpad langs een kanaal. Kilometers rechtdoor over asfalt. Ik ben een beetje achter in het groepje gaan lopen, dat leek mij het handigst. Zo kon ik me af en toe even laten terugzakken tot bij Marco om wat te drinken of een gel aan te pakken.

Elke kilometer stond aangegeven dus voor de pacer ook ideaal, al had ik het idee dat hij in het begin iets te snel liep. Halverwege lagen we goed op schema, volgens mij rond de 1 uur 52', en ik voelde me nog heel goed. Het kostte weinig moeite om het tempo te volgen en op 16 km voor de finish zei ik tegen Marco dat ik misschien over een kilometer of zes zou proberen versnellen, als ik me zo goed zou blijven voelen. Op twaalf kilometer voor de finish zag ik dat een paar man zich had losgemaakt, zij liepen zo'n 100 meter voor ons en ik zag iemand aanstalten maken om naar dit groepje over te steken. Het was nog wel wat vroeg, maar ik besloot mee te gaan. Binnen no time waren we erbij. Mijn broer fietste naast me met een blik van "waar ben jij mee bezig?". Het tempo ging omhoog tot over de 12 km/u. Dat leek me toch iets te gortig om vol te houden tot de meet dus ik liet het groepje weer gaan. De vermoeidheid begon uiteraard ook mee te tellen, maar ik dwong mezelf om te blijven lopen. Weer ingehaald worden door de pacer zou voor mijn gevoel toch een kleine blamage zijn. Ik weet van mijn duurlopen dat ik het best loop als mijn gedachten afdwalen of als ik muziek in mijn hoofd heb. Dat werkte deze keer gelukkig ook goed: met eerst Bro Hymn van Pennywise en later Sex on Fire van Kings of Leon in mijn hoofd gingen de kilometers voorbij. Met nog een paar kilometer voor de boeg wist ik het zeker: ik ga niet wandelen, ik ga niet opbranden, ik ga deze marathon gewoon rennend beëindigen! En in een heel vet PR. Richting de meet nog een kleine eindsprint, en met een licht euforisch gevoel gefinished. Netto tijd: 3 uur 41 minuten en 17 seconden. Yesssssssss...

Op naar Oostende

O ja, mijn blogje...da's ook weer lang geleden dat ik daar nog eens wat op schreef. Dat wil niet zeggen dat ik niks gedaan heb deze zomer (of wat er voor moet doorgaan). Drie duurlopen van boven de 30 km in juli en soms weektotalen van meer dan 70 km. En het is mijn bedoeling om een beetje op dezelfde manier verder te gaan.

Na lang twijfel heb ik gekozen om op 9 oktober in Oostende een marathon te gaan lopen. In de race waren Brussel (2 oktober), Gent (25 september), de Leie-marathon (ook al 25 september), Eindhoven (eind oktober) en Etten-Leur (ook ergens in oktober). Oostende leek me het gunstigst qua planning, afstand en parcours.

Richting 9 oktober ben ik een soort van schema aan het volgen. Eigenlijk zit ik een beetje tussen een aantal schema's in. Ik wil een stuk van mijn PR (3uur 59'34") aflopen dus er moet hard getraind worden. In mijn vakantie las ik een boek van Harry Honselaar (geleend van een collega) met een schema voor een tijd van 3 uur 30'. Zelf heb ik een boek van de Duitser Steffny met een schema dat zou moeten leiden naar een tijd van 3 uur 29". Honselaar gaat uit van vijf trainingen in de week, Steffny van vier. Bovendien zijn de intervallen van Honselaar een stuk pittiger. Ik zit niet zo dik in mijn vrije tijd dus voorlopig zit ik qua afstanden dicht bij de Steffny-methode en qua snelheid meer bij de Honselaar methode. Ik reken er niet op dat van mijn PR een half uur wordt afgehaald, maar een kwartier moet misschien wel mogelijk zijn, maar dan moeten er toch ook nog een paar vakantiekilo's af!

De draad weer oppikken

Na de marathon van Torhout, die ik op het laatst toch liet schieten was ik even een dag behoorlijk ziek. De eerstvolgende dag had ik nog geen zin om te lopen. In plaats daarvan ging ik naar Rock around the Bridge in Sas van Gent. Altijd gezellig, het weer viel nog goed mee en de biertjes smaakten goed. Zo goed zelfs dat ik de andere dag er ook nog plezier van had... weer niet gelopen dus.

Maandag de 20e heb ik de draad weer opgepikt. Met goede voornemens: veel kilometers aan laag tempo (op lage hartslag dus) en slechts af en toe een training op een hoog tempo. Voor de gelegenheid mijn hartslagmeter maar weer aangedaan, ik was daat de laatste tijd een beetje van afgestapt. Vooraf een beetje bekeken waar mijn hartslagzones zo ongeveer moeten liggen. Daaruit geconcludeerd dat ik tijdens de meeste trainingen op een hartslag tussen 135 en 140 wil lopen. Da's laag, veel lager dan ik normaal gewend ben. Meestal begin ik rond 140 en loopt het langzaam op tot 160 of 170 aan het eind omdat ik meestal op het laatst nog wat versnellingen doe. Het viel dan ook niet mee, maar ik verplichte mezelf om te vertragen als mijn hartslag te hoog werd. De gemiddelde snelheid was dan ook belachelijk laag: rond de 9,5 km/u. Maar mijn gemiddelde hartslag bleef wel mooi op 135. Voordeel is wel dat je spieren minder zwaar worden belast, dus het herstel gaat vrij snel. Zo kon ik deze week vier keer trainen, eindigend met een duurloop van 29 km. Ook traag, hartslag liep het laatste uurtje wat op, dus de snelheid moest nog iets omlaag: 9,4 km/u bij een hartslag van 138.

Dit lopen op lage snelheid gaat nogal tegen mijn natuur in dus deze week besloot ik er nog maar eens vol in te vliegen. Gisteren liep ik zo 16,2 km in 1 uur 18 (ongeveer 12,5 km/u.), voor mijn doen heel snel over zo'n afstand, zeker in training. Mijn hartslag bleef mooi op 158 dus dat viel nog goed mee. Ik had ook het gevoel dat er zeker nog meer in had gezeten. Weinig last van de spieren dus vandaag nog een trage duurloop van 14 km er achteraan. Dat viel een klein beetje tegen, maar als ik snelheid, afstand en hartslag vergelijk met vorige week zit er (ondanks minder rust) toch een kleine verbetering in: Op zelfde hartslag liep ik 11% verder en 2% harder.

Dit weekend ga ik weer voor een duurloop van (als de vorm er die dag naar is) 30 km ... of nog iets meer.

4e marathon + update

Al weer lang geleden dat ik nog eens op mijn blog schreef. Na de marathon van Zeeuws Vlaanderen was er ook niet veel nieuws te melden. Ik herstelde gelukkig vrij snel: na negen dagen liep ik weeral een duurloop van 23 km. Dat was vorig jaar wel even anders, want toen duurde het vier weken voor ik weer aan een duurloop van boven de 15 km toe was.

Omdat het herstel zo goed verliep kwamen de plannen voor de volgende marathon ook snel. Even de kalenders van België en Nederland bekeken en het was vrij snel duidelijk dat er maar één marathon in aanmerking kwam: die van Torhout op 17 juni. De andere marathons in Nederland en België waren meestal verder weg, maar het tijdstip van vertrek gaf de doorslag: 8 uur 's avonds. Finish dus hopelijk rond middernacht. Bovendien een vlak en goed verlicht parcours. Met alle warmte van de afgelopen weken vond ik het wel een fijne gedachte dat er in elk geval niet op het warmst van de dag gelopen moest worden.

En vanavond is het dus zover. Zoals gewoonlijk ben ik de laatste dagen een beetje afwezig. Vandaag een vrije dag om me toch een beetje op het gemak voor te bereiden. En dus ook veel tijd aan alles te twijfelen.

Komt deze marathon niet te vroeg, slechts negen weken na de vorige? Gaat het regenen of wordt het warm? Gaan mijn benen zich goed houden vanavond? Krijg ik geen last van blaren zoals enkele weken geleden? Hoe zal het gaan op mijn (vanwege de blaren nog gauw aangeschafte) nieuwe schoenen? Ben ik voldoende getraind? Heb ik voldoende gerust? Hoe zal het gaan met die kleine ontsteking aan mijn teen? Ben ik niet een paar kilo te zwaar?

Met zoveel twijfels kan je je doelen ook niet te hoog stellen. Ik zou graag nog eens onder de vier uur lopen maar ik heb besloten om vooral te proberen in een vlak tempo te lopen en dit zo lang mogelijk volhouden zonder te wandelen. Lukt dat onder de vier uur dan is dat mooi meegenomen, maar ik probeer deze marathon vooral als een lange duurloop-training te benaderen.

In elk geval zal ik proberen om de eerste helft toch ook een beetje te genieten, want in het tweede deel lukt dat meestal niet meer!

Update: Vanmiddag besloten om van deelname af te zien. Ik dacht buikgriep te voelen, dus ik durfde het niet aan. Achteraf had het misschien best gekund, want nu voel ik me vrij redelijk. Lichamelijk dan, want ik ben er wel flink chagrijnig van. Maar van halverwege uitstappen was ik helemaal ziek geweest, dus misschien toch de beste beslissing genomen? Ik zal het nooit weten...