Nummer 12

April, dus marathon Zeeuws-Vlaanderen. Dat is intussen vaste prik geworden. Dit jaar liep ik hem voor de zesde keer. En in totaal mijn 12e marathon. Voor de tweede keer liepen we vanuit Terneuzen naar Hulst. Dat leek vooraf wel gunstig, want de richting is dan voornamelijk naar het oosten en de wind is in Nederland meestal westelijk. Helaas deze dag niet. De wind zat uit het oosten en was iets harder dan verwacht. Vooraf had ik mijn lange duurlopen wel vrij goed gedaan, maar het totaal aantal trainingen was toch een stuk lager dan normaal. Een PR blijft altijd wel in mijn achterhoofd zitten, maar ik ging er van uit dat dat niet realistisch was. Ik had dan ook beslist om langzaam te vertrekken. De bedoeling was om de eerste 10 km in ongeveer 51 of 52 minuten af te leggen. Als dat soepel zou gaan tot 21 km zou ik daarna eventueel nog kunnen versnellen.


Tot zover de theorie. Ik voelde op de zeedijk in Terneuzen al dat de wind behoorlijk stevig was, dus ik probeerde in een groepje terecht te komen waar ik me wat kon verschuilen. Het tempo was voor mijn gevoel wel lekker, maar na 10 km kwamen we door boven de 52 minuten. Ik vond het geen goed idee om al zo vroeg te versnellen, dus ik bleef in dit tempo doorlopen. Iets te ontspannen blijkbaar, want aan het crossterrein in Axel ging ik op mijn gezicht doordat ik over een dranghek struikelde. Gelukkig niet hard, en ik kon gewoon verdergaan. Halverwege zat ik op een schema van rond de 3 uur 40' en dat leek me gezien de omstandigheden vrij redelijk. Het stuk erna was het groepje al aardig uit elkaar geslagen. Niet gunstig, want de wind zat daar pal op kop en dat was lastig. Voor de kijkers was het mooi dat de zon goed zijn best deed, maar voor mij is het gauw te warm als ik loop. Op 25 km kreeg ik het gevoel dat het niet mee ging vallen om deze snelheid vol te houden. Een eindje verder kwamen we door Heikant. Altijd een leuk stukje, want als er publiek staat loop je altijd net iets beter en makkelijker. Daarna een flink stuk door het bos, richting Kapellebrug. Eén van de mooiste stukjes vind ik dit altijd, maar ook hier was het niet iets zwaarder dan anders. De laatste weken had het amper geregend en daardoor lagen de zandpaadjes er nogal losjes bij. Het werd zwaarder, maar ik wilde mijn tempo graag vast houden, toch zeker tot aan Kapellebrug, waar daar stonden Vera, Max en Kim. Dat lukte gelukkig nog vrij goed. In het Clingse bos was de tank helemaal leeg. Ik dwong mezelf om door te rennen en niet te gaan wandelen. Maar op 35 km moest ik er echt aan geloven. Zo sukkelde ik richting Hulst, de 3 uur 40' had ik al uit mijn hoofd gezet. Maar binnen 4 uur moest zeker lukken. Ik probeerde richting de wallen van Hulst zoveel mogelijk te hardlopen, want Vera, Max en Kim zouden me vanaf de wallen kunnen zien aankomen. Zo dacht ik toen ik onder de Gentse Poort doorliep dat ik zeker uit het zicht zou zijn. Een mooi moment voor een kuchje, maar dat werd iets tussen een flinke hoest en bijna-kotsen. En daar stonden mijn vaste supporters net.

Kim kwam naast me lopen en riep "kleine stapjes!" toen ik de wallen op rende. Die tip had ze net van iemand gehoord, dus daar kon ik ook mooi mijn voordeel mee doen. De finish kwam in zicht, nog enkele kilometers en ik kon gelukkig het grootste deel weer hardlopend over de wallen gaan. Het laatste stukje door de Steenstraat. Daar stonden mijn supporters weer, en daar was ook eindelijk de finish. Met 3 uur 52' zeker geen toptijd. Maar al met al toch weer een mooie marathondag.

Marathon en verder

Meestal schrijf ik na een marathon even een kort stukje, maar na marathon nr. 11 was dat er nog niet van gekomen, realiseer ik me vandaag. Ik moet al even denken hoe dat ook al weer was, want deze marathon dateert van 28 september. In Oostende wilde ik graag nog eens lopen, want daar liep ik voor mijn gevoel eerder ooit één van mijn beste marathons. En omdat ik nogal optimistisch van aard ben had ik me voorgenomen om mijn PR aan te vallen. De voorbereiding was goed, het gewicht was goed dus het zag er goed uit. En eigenlijk ging het eerste deel van deze marathon ook best lekker. Maar dat was daarna wel anders. Het was nogal warm die dag. Ik had vooraf gerekend op 15 graden, maar in de loop van de week voorafgaand aan 28 september gingen de temperaturen langzaam omhoog. Op 28 september werd het 19 graden. Heerlijk weer voor een training, maar niet om een PR te lopen. Achteraf gezien moet ik blij zijn met mijn prestatie want met 3 uur 38' liep ik mijn tweede tijd ooit.

 

Terug naar vandaag, want er stond een zware loop op het programma: Breskens-Paal. Een ideetje van mijn hardlopende neef Aschwin. Ongeveer 52 km volgens Google Earth. Een flinke uitdaging, want zover hadden wij allebei nog nooit gelopen. Maar, dachten wij, niet onmogelijk.

 

Breskens voor de start
 

En zo vertrokken wij vanmorgen vanuit Breskens om ongeveer 08:30 uur. De eerste kilometers werden vrolijk kletsend afgelegd in een rustig tempo en zo stonden we  (voor het gevoel) snel in Terneuzen. Nog niks aan de hand op dat moment. De volgende bevoorrading was voorzien op ongeveer 35 km. Met Aschwin ging het op dat moment al niet meer zo makkelijk, maar met het voornemen om rustig aan te doen liepen we verder richting Perkpolder. Daar hadden we een lang stuk wind tegen, dus we hadden besloten om binnendijks te lopen om ons een beetje te kunnen verschuilen voor de wind.

 

Bij 40 km kreeg Aschwin het toch echt heel lastig en gingen we even wandelen. Iets verderop probeerden we langzaam weer aan te zetten, maar Aschwin was totaal opgebrand. Hij gaf aan om maar alleen verder te lopen dus zo ging ik alleen op weg voor de laatste 10-12 km.  Intussen hobbelde Aschwin toch nog een beetje zachtjes door, om toch in elk geval een marathon te halen. Op 42,5 km stapte hij bij Linda in de auto, op weg naar Paal om mij daar op te wachten.

 

Het eindpunt: Paal!
 

Intussen ploeterde ik verder. Het ging ook al niet meer zo soepel en het parcours werd er ook niet

beter op. Eerst moest ik bij Perkpolder een heel stuk over een bouwterrein. Dit mag natuurlijk niet, maar het lag precies op mijn route en anders moest ik nog verder omlopen. Een zwaar stukje onverhard en af en toe slecht begaanbaar, maar vanaf het bouwterrein was ik vlot in Walsoorden. Daar wist ik de weg niet zo goed, dus daar liep ik ook nog een stukje om. Een eind verder (ik had dan denk ik al zo'n 48 km gelopen) moest ik toch ook een stukje wandelen. Dit wisselde ik af met  hardlopen, maar het ging zwaarder en zwaarder. Op het eind dacht ik dat om de volgende bocht Paal zou zijn, maar dat viel dus tegen: het was nog een paar kilometer verder. Een gedeelte was nog onverhard en modderig dus de snelheid ging er wel uit. Eindelijk kon ik van het onverharde pad af, de dijk over. Ik liep langs gemaal "Paal", dus het plaatsje Paal kon niet ver meer zijn. In de verte zag ik Aschwin en Linda staan, gelukkig precies bij het plaatsnaambord, want veel verder wilde ik echt niet meer. Door het omlopen moest ik op het laatst een beetje zuinig doen met mijn water dus ik was blij dat ik kon stoppen. Na 5 uur 32 minuten en 2 seconden klokte ik af. 54,2 km had ik afgelegd.

 

Graag was ik samen met Aschwin gefinisht, maar dat zat er vandaag helaas niet in. Maar we hebben hopelijk nog heel wat hardloop-jaren voor de boeg!

Marathon Zeeuws-Vlaanderen

Afgelopen weekend was de zesde editie van de Marathon Zeeuws-Vlaanderen en voor mij de vijfde keer dat ik hieraan meedeed. Het was ook nog mijn tiende marathon en voor dit soort van jubileum had ik grootse plannen. De omstandigheden waren goed, de voorbereiding was ook vrij redelijk en ik had het gevoel dat een PR er wel in kon zitten. Samen met Aschwin stond ik aan de staart, allebei met dezelfde missie : een tijd onder de 3 uur 30'. Voortvarend gingen we van start met het voornemen om de eerste 10 km in ongeveer 49'te lopen. Na 8 km moest ik een (ingecalculeerde) sanitaire stop maken. Aschwin liep intussen verder maar met een kleine versnelling was ik er snel terug bij. Blijkbaar waren we toch iets te enthousiast gestart want bij het 10 km-punt aangekomen gaf mijn stopwatch 46'37" aan.

Voor mij was dit tempo veel te hoog, maar Aschwin zat er heel lekker in, dus net na de 10 km moest ik Aschwin laten gaan. Enkele kilometers verder nam ik een energy-gel, die compleet verkeerd viel. Kramp links en rechts haalde het tempo er even helemaal uit. Voor we Heikant inliepen leek ik hersteld en ging de snelheid weer iets omhoog. Even een rondje door Heikant en een eindje verderop de polder in. Een klein stukje zat de wind schuin tegen, maar toen ik linksaf richting halve marathon ging waaide het lekker in de rug. Op het halve marathon-punt stond de stopwatch op 1 uur 38' , dus ik zat nog ruim 7 minuten voor op schema, maar toch had ik al het gevoel dat 3 uur 30' nog heel erg moeilijk zou worden. Op 25 km (foto boven) gingen de duimen nog omhoog, maar ik voelde de kilometertijden al oplopen. Op 30 km (bij Schapenbout) dacht ik al voor het eerst aan wandelen, maar met de gedachte dat Vera, Max en Kim een eindje verder zouden staan wilde ik dat toch nog even uitstellen. In een matig tempo passeerde ik hen en ging ik op weg richting Margrette. Een plaatsje waar je zo door bent, maar met de beste supporters van het hele marathon-parcours. Ludieke spandoeken, een dweilorkest en luidkeelse aanmoedigingen voor iedere loper geven je toch weer een oppepper, al is het maar voor even. Net na Margrette was ik toe aan mijn eerste wandelpauze. Intussen had ik ook nog een tweede energy-gel naar binnen gewerkt, weer gevolgd door steken in de zij. Misschien moet ik dit toch ook weer in trainingen gaan doen, zoals ik voor eerdere marathons deed. Het eiland van Meijer bij Spui probeerde ik hardlopend af te werken, maar ook dat lukte niet helemaal. Iets voorbij het eiland van Meijer lag het 35 km-punt en ik zag dat ik nog precies op een schema van 3 uur 30' zat, maar dan moest ik wel nog 7 km hardlopend aan 12 per uur afleggen. Dat ging uiteraard niet lukken en vanaf het moment dat je weet dat je je doelstelling niet haalt is het ook een stuk moeilijker om jezelf helemaal te geven. Intussen deed zo'n beetje heel mijn lijf pijn. Het begon met de bovenbenen, later de kuiten, uiteindelijk leek het of heel mijn benen brandden. Zelfs mijn buikspieren deden pijn. De laatste 7 km werden hardlopend-wandelend-hardlopend afgelegd waarbij de wandelgedeelten langzaam de overhand kregen. Wat was ik blij dat de finish in zicht kwam. Links zag ik net voor de finish mijn vader en ome Karel staan, maar daardoor miste ik wel de bloemen waar Kim rechts mee gereed stond. 

Mijn netto-tijd vond ik 's avonds op internet terug: 3 uur 41'01". Mijn op twee na beste tijd, dus op zich niet zo slecht. Het gevoel dat de eerste dagen na de marathon overheerste was echter dat ik het niet goed gedaan had. Als je naar de tussentijden kijkt is het duidelijk dat ik enorm slecht gedoseerd heb. Het eerste deel in ongeveer 1 uur 38' ( rond de 12,8 km/u) en het tweede deel in 2 uur 3'(minder dan 10,5 km/u). Een verval van 25 minuten, dat is echt veel te veel. Maar goed marathon nummer 10 is binnen en ik heb weer wat geleerd...

Marathon Gent en loopplannen 2014

Na een vrij goede marathon eind oktober heb ik het een tijdje vrij rustig gedaan. Eigenlijk had ik de weken na deze marathon amper getraind, maar begin december kreeg ik het toch opeens in mijn bol om me in te schrijven voor de marathon van Gent op 15 december. Een beetje een dwaas idee want ik was enkele kilo's te zwaar en ik had slechts vijf keer getraind sinds 27 oktober (totaal ongeveer 60 km) en nog een halve marathon-wedstrijd eind november. Daarbij kwam dat ik de avond voor deze marathon nog uit eten moest (en ik heb het me goed laten smaken).

Om 10.45 uur was de start. Het was nog koud, maar ik verwachtte dat de zon er nog wel door zou komen dus ik had me nogal licht gekleed (korte broek en shirt met korte mouwen). Dat bleek wel een beetje een vergissing, want ik heb het een groot deel van de wedstrijd koud gehad. De zon kwam er niet door en er zat nog een vrij fris windje. Het enige dat ik bij deze wedstrijd wel redelijk goed heb gedaan is niet te snel vertrekken. Toch was na 37 km de tank wel een heel eind leeg. Af en toe moest ik een stuk wandelen, omdat het gewoon niet meer ging. Gelukkig wordt je dan ook weer ingehaald en aangemoedigd door lopers die je inhalen. Zo lukte het om de laatste kilometers toch nog om (een soort van) hardlopend af te leggen. 

Marathons met twee keer dezelfde ronde vind ik eigenlijk niet zo leuk, maar wat wel het leuke hieraan was dat we een aantal keer langs een aantal verschillende muzikale aktiviteiten kwamen. Zo zag ik een djembégroep (niet echt mijn ding, maar het is bij het lopen wel een leuke afleiding), een hoornkwartet en "de Bevlekte Ontvangenis" uit Zaffelare. Helaas had ik geen tijd om te stoppen, maar leuk was het wel.

Mijn tijd viel me nog heel veel mee. Ik had gerekend op een tijd van rond de 4 uur, maar het werd uiteindelijk 3 uur 46'25". Een grote meevaller dus. Wat niet meeviel waren de weken na deze wedstrijd. Ik sukkelde al een beetje met een verkoudheid, maar dat werd nog veel erger. Na deze marathon dus nog amper gelopen, maar 2014 begin ik met veel goede voornemens. Het is een beetje een jubileumjaar, want op 1 juni 2009 begon ik voor het eerst met hardlopen. In april wil ik weer meedoen met de marathon Zeeuws-Vlaanderen. Dat zou dan de vijfde keer zijn dat ik deze wedstrijd loop en in totaal mijn tiende marathon. Als ik een beetje blessurevrij blijf wil ik er keihard voor gaan om dit jaar nog minstens twee andere marathons te lopen, waarvan ik bij één van deze drie wedstrijden de 3 uur 30' wil doorbreken. In 2012 ben ik namelijk op zo'n 20 seconden van deze grens gestrand en dat zit me nog niet helemaal lekker. Verder moet het nu er toch eens van komen om een ultraloop te doen. Van het idee om gelijk met 100 km te beginnen ben ik wel al afgestapt. We zien wel wat er op mijn looppad komt, maar het wordt vast een mooi jaar. 

Even terugblikken

Het is even geleden dat ik nog eens iets schreef op mijn blog. Het laatste bericht dateert alweer van een half jaar geleden. Toen had ik het voornemen om de dodentocht van Bornem (100 km) grotendeels hardlopend af te leggen. Dat bleek achteraf toch iets te optimistisch. Aanvankelijk zag het er heel goed uit. Enkele weken na de marathon van Zeeuws-Vlaanderen zat ik alweer op weekvolumes van boven de 90 km. Even daarna had ik wat minder tijd, maar begin juni vloog ik er weer hard in. Op 8 juni liep ik rond de 42 km in 10,7 km/u, de dag erna dik 44 km in 11,3 km/u en op dat moment voelde het alsof het heel weinig moeite kostte. De week erna liep ik nog eens 43 km, weer een week later nog eens 42 km. En toen was het opeens op. Op 29 juni probeerde ik nog een lange duurloop, maar meer dan 36 km zat er niet in. De weken erna heb ik amper gelopen; slechts twee keer liep ik met moeite 10 km. Het was duidelijk dat de 100 km (nog ) geen haalbare kaart was voor mij. 

Na een paar weken rust ben ik weer wat aan het trainen gegaan, maar wel iets minder fanatiek. Ik had ook nog niet echt een wedstrijd om naar toe te leven. Uiteindelijk heb ik beslist om toch nog een marathon te doen in het najaar. De keus viel op Etten-Leur. Relatief dichtbij en een grotendeels verhard parcours dus dat is ideaal. Wel verdeeld over twee rondes, iets waar ik niet zo van hou, maar goed. De laatste weken voor de wedstrijd had ik nog lekker getraind dus ik had me opgegeven voor startvak 1 (richttijd onder de 3u 30' en met een PR van 3u 30'19" niet geheel onmogelijk). Maar voor een PR moet wel alles kloppen. Aangezien ik enkele kilo's boven mijn streefgewicht bleef steken en de weersvoorspellingen niet zo gunstig waren dacht ik kort voor de start erover om maar gewoon rustig te vertrekken en kijken of 3u 45' mogelijk was. Gelukkig was het kort voor de start droog. In de regen lopen vind ik niet zo erg, maar met regen vertrekken of in de regen wachten vind ik verschrikkelijk. 

Het was niet zo druk in startvak 1, maar wel allemaal lopers met waarschijnlijk 3u 30' in de benen... en ik. Toch kon liep ik als vanzelf de eerste kilometers met een groepje mee dat op een schema zat van ruim onder de 3u 30'. Alle kilometers waren aangegeven met bordjes dus het was goed te volgen wat de gemiddelde snelheid was. De eerste 10 kilometer ging in ongeveer 48' 40", dik boven de 12  per uur dus en ook op het halvemarathonpunt zag alles er nog goed uit. De wind was hard die dag en het lukte niet altijd om in een groepje wat te schuilen. Daardoor was de tank toch iets eerder leeg dan gepland. Vanaf 30-32 km voelde ik de vermoeidheid toenemen en op 36 km (nog altijd op een schema van rond de 3u 30') moest ik voor de eerste keer een stukje wandelen. Joggen-wandelen-dribbelen-wandelen enz. Zo schieten de kilometertijden wel de lucht in. De eerste 21 km deed ik ongeveer 4'52" over één kilometer, de laatste 11 kilometer ging in 6'36" per kilometer. Uiteindelijk werd de eindtijd 3u39'37". En achteraf was ik daar best tevreden over.

Morgen is de Zakloop in Nisse. Een halve marathon die ik enkele jaren geleden liep in 1u 40'23" op een dag met weer veel wind. Voor morgen zijn de vooruitzichten iets beter, wel vrij koud, maar niet al te veel wind en droog. Ik heb een hele week niet gelopen en de afgelopen weken was het ook niet zo geweldig qua training, maar ik denk dat een tijd rond de 1u 45'er wel in moet zitten...

Richting 100 km.

Vorige maand liep ik voor de vierde keer de Marathon Zeeuws-Vlaanderen. In totaal mijn 7e marathon. Bijzonderheid was deze keer dat de richting omgekeerd was, dus de finish in Hulst. Dat betekende ook dat het tweede deel deze keer het zwaarst was. Na het halve marathon punt lagen nog enkele lange stroken onverhard: eerst nog een stukje van de fortenroute, dan na Heikant het waterwingebied, een klein stukje asfalt en dan weer het bos bij Clinge in. Na het bos richting Hulst nog over de strook tussen de Binnen- en Buitenvest en dan de wallen op. In het tweede deel zat de wind ook voor een groot deel op tegen, dat maakte het nog iets zwaarder.

Mijn bedoeling was om ergens onder de 4 uur te finishen en behoudend te starten. Ik had gepland om net iets onder de 2 uur op het halve marathon-punt door te komen en daarna te kijken of ik nog iets zou kunnen versnellen in het tweede deel. Het eerste deel ging vrij gemakkelijk en zodoende kwam ik op 1 uur 55' door op het 21 km-punt. Ik voelde dat er nog wel wat meer in zat dus ik probeerde een beetje te versnellen, zonder te forceren want ik wilde deze marathon niet helemaal tot het gaatje gaan.  De periode voorafgaande aan deze marathon liep ik meestal slechts twee keer per week, met weinig intervaltraining en snelheidstraining, dus een PR zou er waarschijnlijk toch niet inzitten.

Met de inhoud zat het echter wel goed. In de tweede helft zag ik dat veel lopers het moeilijk kregen, waarschijnlijk iets te snel gestart, want de omstandigheden waren toch vrij zwaar, met name door de wind. Ik werd zelf ingehaald door enkele estafette-lopers, maar geen één marathon-loper, terwijl ik zelf wel redelijk wat lopers inhaalde. Na ongeveer 31 km kreeg ik dorpsgenoot Berry in het vizier, terwijl hij na 21 km nog zo'n 4 minuten voor me lag. Vrij vlot ging ik er voorbij, ik zag dat hij het niet zo gemakkelijk had, terwijl het bij mij nog relatief soepel ging. Enkele kilometers verder begon ik toch ook te merken dat het steeds moeilijker werd om de snelheid die ik had vast te houden. Een hartslagmeter had ik niet om, maar ik merkte dat elke kilometer de hartslag steeg. Met nog vijf kilometer te gaan kwam af en toe het woord "wandelen" in me op, ik moest mezelf dwingen om niet te verslappen. Het stuk op de wallen was enorm zwaar, hier had de wind helemaal vrij spel. Het laatste rechte eind wilde ik er nog een eindsprint er uitpersen, maar ik kon het niet meer opbrengen. Mijn eindtijd werd uiteindelijk 3 uur 46' 12" , geen supertijd, maar ik was er dik tevreden mee. Een half uurtje later dronk ik een biertje en voelde me al een heel eind hersteld.

De dagen na de marathon voelde ik me een stuk minder moe dan dat ik gewend was. Na een week had ik weeral 60 trainingskilometers in de benen, de twee weken erna liep ik zelfs meer dan 90 km in de week. De komende tijd zal vooral in het teken staan van kilometers maken, want mijn voornemen is om deze zomer de Dodentocht in Bornem te lopen (100 km). Het schema ligt klaar, maar het valt niet mee om aan het beoogde weekvolume te komen. Ten eerste is het weer ronduit slecht de laatste tijd; veel regen en kou waardoor ik het doordeweeks 's avonds slecht kan opbrengen om nog te gaan lopen. In het weekend gaat dat iets beter, maar als je vier uur door de regen lopen zoals ik afgelopen zondag deed, denk je onderweg wel eens: "wat voor rare hobby heb ik uitgekozen?"...

Deze week heb ik helaas weinig tijd om te lopen, hopelijk kan ik volgende week nog eens richting de 100 km gaan (in een week wel te verstaan!).

2013

Een nieuw jaar, dus nieuwe doelen. Aangezien ik nog maar enkele jaren loop is er nog veel te winnen. Ik kan mezelf op een hele en halve marathon nog wel wat verbeteren, denk ik. Mijn beste marathontijd liep ik dit jaar tijdens de marathon van Zeeuws Vlaanderen. Een prachtig parcours, maar met een paar flinke stukken onverhard die hier en daar ook nog wat drassig waren, niet ideaal voor een snelle tijd. Bij mij beste halve marathon lag het parcours er zelfs nog beroerder bij. Dat moet dus een stuk sneller kunnen. Vandaar dat mijn eerste voornemen was om in Rotterdam een snelle marathon te lopen (streeftijd rond de 3 u 20'), maar intussen ben ik daar ook weer vanaf gestapt.

Mijn hoofddoel dit jaar wordt een 100 km lopen en in de voorbereiding daarop wil ik me niet af laten leiden door streeftijden op kortere afstanden. Waarschijnlijk loop ik dus niet in Rotterdam, maar wellicht start ik wel in de marathon van Zeeuws Vlaanderen. Niet voor de snelle tijd, maar als duurlooptraining. Die verbetering op de marathon kan later nog wel, misschien zelfs eind dit jaar op de marathon van Oostende. Ik liep daar in 2011 heel erg lekker, in een groep met pacer richting een tijd van 3 u 45' , maar ik had in het slotstuk nog genoeg over om te versnellen naar 3 u 41'. Het parcours is supersnel en elke kilometer staat precies aangegeven dus als ik eind van het jaar een beetje in goede doen ben moet daar de 3 u 20' haalbaar zijn.

Maar eerst natuurlijk 100 km. Die afstand zit al enige jaren in mijn hoofd, misschien zelfs al van voor de dag dat ik mijn eerste marathon liep. En in 2012 heb ik het eindelijk aangedurfd om dit doel hardop uit te spreken. Dat is voor mij een heel belangrijke stap, want als ik dat doe is er voor mij geen weg meer terug. Het komt er dus nu op aan om gedisciplineerd naar dit doel toe te werken. Dat betekent veel lange duurlopen in wedstrijdtempo en dat is dus verschrikkelijk traag. Voor iemand met zo weinig geduld als ik een enorme opgave. Eén geluk: er is nog zo'n maf figuur in mijn omgeving met hetzelfde doel: Angelo Roelandt. Behalve een flink duursportverleden heeft hij zijn positieve instelling en een grenzeloos fanatisme mee. Da's mooi om me een beetje aan op te trekken, want de afgelopen dagen heb ik mezelf ook wel eens afgevraagd waarom ik aan zo'n avontuur wil beginnen.

Net voor de kerstvakantie liep ik vrij gemakkelijk in een duurloop de marathonafstand in 4 u 06'. Ik was voorzichtig begonnen, maar na 3 uur had ik nog veel over om te versnellen, dat gaf dus veel vertrouwen. Nu, enkele weken later is dat vertrouwen toch voor een groot deel weg. Vorige week begon ik aan een duurloop met als doel de 50 km-grens aan te tikken, maar dat liep veel anders. Al vrij vroeg voelde ik dat het niet mijn dag was en na 37 km was het helemaal voorbij: mijn rug deed zoveel pijn dat ik besloot te stoppen. Sindsdien heb ik niet meer gelopen en mijn rug doet eigenlijk nog steeds pijn. Maar ik merk wel dat het betert als ik wat beweeg, dus voorlopig moet ik maar eens iets minder achter de computer zitten.