Massage

De sneeuw is weg, de temperaturen schieten omhoog. De lente komt eraan en dat werd tijd. Deze week loopt mijn maandabonnement bij het fitness-centre af. Nog één keer op de loopband en dan weer lekker buiten rennen.

Het lopen op een loopband viel me eigenlijk best mee. Aan de ene kant is het saai, aan de andere kant kan je er jezelf prima mee uitdagen. Nog iets verder, nog een tandje sneller, nog 100 meter meer sprinten. Uiteindelijk is wel gebleken dat ik mezelf iets te veel heb uitgedaagd. Mijn benen deden al zeer tussen de trainingen, maar uiteindelijk ging het zelfs niet meer over. Anderhalve week geleden had ik een duurloop van meer dan 20 km gepland, maar ik ben vroegtijdig gestopt. Vanaf de start deden mijn benen pijn en na 17 km vond ik het wel genoeg.

Op aanraden van Manfred heb ik toch maar eens naar Ambrose gebeld. Ambrose heeft al heel veel mensen op de massagetafel gehad en tot nu toe heb ik alleen maar positieve reacties gehoord, tenminste over het resultaat... Over de massage zelf is ook vrijwel iedereen het eens: hij is niet zachtzinnig. "Ik ben niet van het aaien" zegt hij zelf.

Een uur heeft hij mijn benen onder handen genomen, en inderdaad, het was met momenten vrij pijnlijk, maar het resultaat is verbluffend. Drie dagen later liep ik voor het eerst een ronde van 25 km. Het ging verrassend makkelijk en ook nog in een vrij hoog tempo. Met nog twee massages in de agenda voor 17 april schat ik mijn kansen om mijn eerste marathon binnen vier uur uit te lopen toch vrij hoog in. Al moet uitlopen natuurlijk prioriteit nummer één blijven.

Sneeuw en IJs

Winter was al niet mijn favoriete tijd van het jaar, maar sinds ik loop vind ik de winter nog vervelender. De kou is nog niet zo'n ramp, zolang het maar niet vriest. Het lopen in het donker vind ik echter bijzonder vervelend. Ik heb het tot nu toe bijna altijd kunnen opbrengen om toch te gaan lopen, maar het was nooit met de volle goesting. Toen er sneeuw en vorst bijkwamen werd het helemaal lastig: op een paar fietspaden na kon je nergens een beetje normaal rennen. Ik ben enkele keren overdag de polder ingegaan, maar daar ben ik gauw van afgestapt. Los van het gevaar om te vallen of jezelf te blesseren is het demotiverend dat je hartstikke moe wordt terwijl je niet vooruit komt omdat je niet goed kan afzetten op een gladde ondergrond.

Omdat ik bang was dat ik teveel trainingachterstand zou oplopen ben ik naar een sportschool gegaan. Ik train daar nu sinds enkele weken op de loopband, en het gaat me goed af. Het is licht, je kan makkelijk zien hoe ver je loopt en hoe snel en je kan je hartslag intussen ook nog eens controleren. Een goed alternatief voor in de winter, maar nu de sneeuw weg is en het (heel langzaam) weer langer licht wordt heb ik toch weer zin om naar buiten te gaan.

Vorige week was de Eugene Vink Memorial trimloop. Start 50 m van mijn voordeur dus daar moest ik dan toch maar eens aan meedoen. Ik schreef me met nog 74 anderen in voor de langste afstand, 14,5 km. Bij de start was het aan het regenen. Voorzichtig begon ik in allerlaatste positie, maar al gauw had ik door dat dat wel heel erg langzaam ging. Vrijwel direkt haalde ik al een paar mensen in. Toen er na zo'n 1500 m. een beetje ruimte was om wat plaatsen te winnen, lag het veld al helemaal uit elkaar. In de polder haalde ik hier en daar enkelingen in en hopte van groepje naar groepje. Uiteindelijk bleek dat ik toch nog 23 van 75 deelnemers achter me liet. Voor een debuut vond ik dat goed genoeg. Toen ik zag dat mijn snelheid gemiddeld ook boven de 12 km/u was uitgekomen was ik helemaal tevreden. En toch, nog geen 10 minuten na de finish (waar het nog steeds regende) bedacht ik dat ik nog sneller had kunnen lopen als ik iets brutaler (dus meer voorin het veld) was gestart en in een sneller groepje was gaan zitten. Ik heb dus al een doel voor volgende wedstrijd.

Ziek

De week voor "De Wedstrijd". Alles in het teken van de halve marathon die op het programma staat. Eerst twee dagen niks van koolhydraten eten, je vervolgens helemaal leeg lopen om de laatste koolhydraten te verbranden en dan de laatste dagen voor de wedstrijd zoveel mogelijk koolhydraten opslaan in de vorm van pasta, rijst, brinta met veel suiker, brood, enzovoort. Die eerste dagen vielen niet mee, want weinig koolhydraten betekent geen aardappelen, geen pasta, geen rijst en geen brood. Wel veel groente, kip en zalm met mayonaise. Niet heel slecht, maar ook niet echt mijn favoriete kost. Ik was dus blij dat ik na de twee dagen koolhydraat-arm weer aan de pasta en rijst zou mogen. Maar dat was niet nodig: Ik kreeg buikgriep, kon een paar dagen helemaal niet eten en ik voelde me enorm slap. De dag voor de wedstrijd was ik helemaal opgeknapt, maar ik heb mijn eerste officiële halve marathon toch maar laten schieten. Ik was te bang dat ik hem niet uit zou lopen en dat zou een flinke deuk in het zelfvertrouwen betekenen.

Natuurlijk was ik hierover niet content. Een dag of wat later besloot ik zelf een route uit te zetten van 21,1 km met Google Earth en die voor mezelf te lopen. Het werden drie van mijn vaste rondjes na elkaar, zodat ik tussendoor twee keer langs huis zou komen. Zo begon ik op zaterdag 5 december aan mijn eerste halve marathon. Helemaal alleen, want Bud en Quentin hadden andere plannen, maar ik voelde me goed en ik zag het dus goed zitten. En natuurlijk begon ik weer te snel. Er zat redelijk wat wind in de polder en een groot deel van de tijd regende het nog ook. En dus kwam ik mezelf redelijk tegen. Op 6,8 km lag ik op koers voor een eindtijd van 1 uur 51 minuten en 30 seconden, na 14,3 km was dit een minuut langzamer en uiteindelijk werd het 1 uur 54 minuten en 12 seconden. Het laatste stuk deden mijn benen behoorlijk pijn, maar ik kon wel blijven hardlopen, al was het wel iets trager dan ik wilde.

Over mijn eindtijd ben ik wel tevreden, maar tegelijk realiseer ik me dat daar minstens 5 minuten af moet kunnen volgende keer: Ik was nog niet helemaal terug topfit, er zat veel wind, ik liep solo, de laatste week was de voorbereiding niet ideaal en ik was nog een paar kilo te zwaar. Er valt dus nog voldoende winst te behalen.

Voorlopig ga ik me vooral concentreren op rustige duurlopen, met misschien af en toe een kortere snellere training. Voor het eind van dit jaar wil ik nog wel een loop van boven de 20 km op het programma zetten, en dan is het nog iets meer dan 3 maanden. Eigenlijk komt de marathon van Zeeuws Vlaanderen te vroeg voor me, maar eigenlijk ben ik van nature ook best dwars...

Halve marathon

Intussen heb ik al vier keer een rondje van 17 km gelopen. Sportdrank mee en zo'n gelletje. Dat is dus echt helemaal niet te pruimen. Maar het werkt wel goed en daar gaat het om. Met een snelste tijd van 1 uur 27 minuten op mijn 17 km-trainingsrondje (solo gelopen) moet 21,1 km binnen 2 uur eigenlijk geen probleem zijn. Sterker nog, mijn collega's Jochem en Johan gaan er van uit dat ik in een wedstrijd nog wat sneller ga en dus op een tijd van 1 uur 45 minuten moet mikken. Ik zou graag op die 1 u 45' weggaan, maar ik ben bang dat ik me dan over de kop loop. Of zal de adrenaline die een wedstrijd met zich meebrengt toch de benen iets beter aan het werk kunnen houden? Het is nu een kleine twee weken voor de dag dat ik mijn wedstrijddebuut maak, dus ik kan nog even nadenken. Best kans dat ik dat pas tijdens de eerste kilometers van de wedstrijd beslis. Ik ken mezelf: als ik me goed voel kan ik me niet beheersen. Het moet dan altijd sneller dan ik in eerste instantie van plan was. Zo heb ik mezelf al heel wat keren flink gepijnigd in de trainingen...

Deze week ga ik door de 500 trainingskilometers, alweer een mijlpaal. Over twee weken een halve marathon, eigenlijk maar een tussenstation en dan op weg naar de 25 km...30...35... en begin april 42 kilometer en 195 meter: een marathon. Voor die tijd moet er nog wel even 500 kilometer meer getraind worden.

Sportdrankjes en sportvoeding

De kustmarathon is weer achter de rug, de zwaarste editie tot nu toe, met regen en harde wind tegen. Collega Johan en Vera's collega Peter hebben het weer goed gedaan. Van Peter hoorde ik dat ik ook moet gaan oefenen met sportvoeding voor onderweg. Ik ben dus afgelopen vrijdag nog eens naar de winkel geweest. Sportvoeding, een riem met flesjes, een shirt en een poedertje om in water op te lossen. Ik ben eigenlijk niet zo van al die toestanden met eten en drinken, maar als je toch een eind voorbij de 10 km wil kan je eigenlijk niet zonder. Op aanraden van Jochem heb ik wat "gels" gekocht om uit te proberen, een soort astronautenvoedsel, waarschijnlijk niet te pruimen, maar het schijnt wel goed te werken. Eerst sputterde ik nog wat tegen, maar Jochem's "Bier was de eerste keer ook niet lekker!" trok me toch over de streep. En morgen ga ik al die zooi uitproberen. Ik heb een schema'tje in elkaar gefietst richting 29 november, want dan wil ik een halve marathon lopen. Zo zou er morgen een loopje van 11 km op het programma staan, maar met al die sportvoeding in huis heb ik toch maar iets langers gepland: 17 km. Benieuwd hoe dat afloopt...

Tegenslagjes

De afgelopen tijd heb ik veel alleen gelopen. Slecht nieuws, want in mijn eentje loop ik altijd te hard. Eerst kwam het wat moeilijk uit door Quentin zijn ploegendiensten, en nu is hij ook nog geblesseerd.
Vorig weekend liep ik 's morgens vroeg, want ik loop niet zo graag 's avonds in het donker. Ik vertrok vroeg voor een flinke ronde: 9,9 km. Niet te snel, dus ik hield het goed vol. Ik had een flesje water mee, want onderweg (lopend) leren drinken moet je toch ook leren. Dat drinken ging goed, maar bijna 10 km met een fles in je handen lopen is ook waardeloos. Ik was dus blij dat ik weer thuis was.... tot ik merkte dat ik geen sleutel bij me had... Ik zag nog geen beweging, ik hoorde nog niets dus iedereen sliep nog. Het was ook nog maar kwart over acht. Om buiten voor deur te wachten zag ik niet zitten, om de hele boel wakker te bellen leek me ook geen goed idee. Dus nog maar een rondje extra lopen dan. Gelukkig hebben we thuis ook een kraantje buiten zodat ik eerst nog wat kon drinken. Een klein half uurtje later was ik weer terug en waren Max en Kim wakker, zodat die me binnen konden laten. Uiteindelijk bleek ik 14,5 km gelopen te hebben. De komende maanden moet dat nog een paar keer lukken, en liefst nog een beetje verder want eind november wil ik een halve marathon lopen .
Vandaag hoorde ik van collega Johan nog slecht nieuws: de marathon van Zeeuws-Vlaanderen, waarin ik mijn debuut had gepland wordt dit jaar vroeger gehouden, nl. al op 10 april. Da's meer dan een maand vroeger, vergeleken met vorig jaar, dus da's ook een maand minder tijd om mezelf hiervoor klaar te stomen.

Een mijlpaal

Enkele dagen geleden hoorde ik dat er geen team van het werk mee zou doen met de bedrijvenloop, waar ik me (in één van mijn overmoedige buien) voor had opgegeven. Eigenlijk was het voor mij nog niet zo slecht dat er geen team van ons mee zou doen, want 7,8 km vol gas is nog wel wat ver... Toch wilde ik wel eens testen wat ik kon. Afgelopen zondag kon ik me dan ook niet meer inhouden. Ik zou alleen moeten lopen die dag, want Quentin kon niet dus er was niemand om mij ook maar een beetje af te remmen. En een ronde van 10 km had ik nog nooit gedaan...maar eens proberen dan.

Lastig, als je nog nooit verder dan 8,7 km hebt gelopen. Ik wilde niet te snel vertrekken, maar ook niet te voorzichtig, en ik wilde ook weten in wat voor tijd ik het zou kunnen. Ik wilde proberen om het in 51 minuten te doen, want op http://www.runinfo.nl/ zag ik dat een marathon binnen de 4 uur dan tot de mogelijkheden zou behoren. In mijn achterhoofd ben ik nu al met die marathon bezig merk ik...

Die 51 minuten is niet gelukt, het werden er precies 53. Toch ben ik niet teleurgesteld. Het was tenslotte mijn allereerste 10 km en ik liep ook nog helemaal alleen. Van Jochem hoorde ik dat je daar in wedstrijdverband zo 2 minuten vanaf loopt. En (ook op http://www.runinfo.nl/) las ik dat elke pond op 10 km 15 tot 20 seconden scheelt. Een paar kilo eraf zou me dus al op 50 minuten brengen.

Eigenlijk zou ik vandaag nog willlen proberen om die 53 minuten naar 50 te brengen, maar dat is vast niet zo'n goed idee. Maar in oktober ga ik het toch nog eens probern. Intussen lekker verder trainen en blessurevrij blijven.